- - - บ า ง สิ่ ง บ น โ ล ก ที่ เ รี ย ก ว่ า . . ค ว า ม สุ ข - - -

 

 

คืนก่อนวันปีใหม่

หลับ ๆ ตื่น ๆ อย่างสงบสบายอารมณ์

แล้วฟ้าก็โทรเข้ามา

...

ยังไม่ทันจะก้าวข้ามคืนวันแรกของปีใหม่

ก็เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นเสียแล้ว

 

...

 

แว่บแรกของความคิด

 ใคร ? มาทำเรื่องอย่างนี้ทำไม ?

ในคืนที่ทุกคนน่าจะมีความสุข แต่กลับต้องมีคนเจ็บ

คนที่ลงมือทำจะมีครอบครัวรออยู่ที่บ้านหรือเปล่านะ ?

แล้วเค้าจะรู้มั้ย ว่าคนที่เจ็บก็มีคนรออยู่เหมือนกัน ?

 

...

 

ความคิดแว่บต่อมา

แล้วตอนนี้ คนที่เรารัก คนที่เราเป็นห่วง เค้ายังปลอดภัยดีหรือเปล่า ? จะรู้ข่าวหรือยังนะ ?

ไม่ว่าจะเป็นคนรักของเรา พี่น้องของเรา ครอบครัว เพื่อนเก่า แฟนเก่า คนรู้จัก

ต่างค่อย ๆ เรียงตาม ๆ กันมาในความคิด

หลาย ๆ คนที่เราไม่ได้นึกถึงมานาน

บางคนที่เราก็ไม่ได้คิดว่าเค้าจะยังมีอิทธิพลกับเราอยู่

แต่เหตุการณ์อย่างนี้ กลับมากระตุ้นให้ประหลาดใจได้ว่า

"จริง ๆ แล้ว เรายังนึกถึง ยังเป็นห่วงเค้าอยู่"

เราก็โทรไปเตือนหลาย ๆ คน ที่คาดตามนิสัยว่าอาจจะออกไป Count Down สังสรรค์อยู่และอาจจะไม่รู้เรื่องข่าวใหม่นี้

 

 

ในเวลาไล่เลี่ยกัน

ก็มีโทรศัพท์กับเมสเสจเข้ามาที่เราเรื่อย ๆ

"ตอนนี้อยู่ไหน ?"

"ไม่ได้ออกไปเตร็ดเตร่ในที่อันตรายใช่หรือเปล่า ?"

"รู้ข่าวหรือยังเนี่ย ?"

"อยู่บ้านล่ะ อย่าออกไปไหน"

หลาย ๆ คนที่เป็นห่วงเรา

หลาย ๆ คนที่ยังนึกถึงเรา ในเวลาที่คับขัน

 

...

 

เพียงแค่เหตุการณ์เมื่อคืนนี้

นอกจากข้อความ "สวัสดีปีใหม่" ที่มีทั้งโทรหากัน ส่งข้อความถึงกันตามปกติแล้ว

ก็คงมีอีกนับร้อยนับพัน Connection

ที่ส่งหากันด้วยความเป็นห่วงในเหตุร้าย

จากคนหนึ่งสู่อีกคนหนึ่ง ส่งต่อกันเป็นทอด ๆ ไปหาคนที่เรารัก

 

แม้เหตุการณ์จะดูร้ายแรง

แต่ก็มีสายใยบาง ๆ นี้ ทอดโยงคนในกรุงเทพฯ เข้าด้วยกัน เป็นความอบอุ่นอย่างเงียบ ๆ ในคืนวุ่น ๆ อย่างนี้

 

...

 

พอคิดได้อย่างนี้

มันก็อุ่น ๆ ในหัวใจเหมือนกันนะ

 

...

 

สุขสันต์วันปีใหม่ค่ะ

 

 

 

How do i Hate you ?

Let me count the way

 

============ 

 

1

ฉัน ไม่ชอบ ที่เธอตักเนื้อกุ้งมาให้ฉัน

แล้วเธอกินแต่หัวกับหาง

แล้วฉันก็ เบื่อ ที่เธอโกหก

ชอบบอกว่าหัวกุ้งอร่อยกว่า

เพราะฉันคิดว่าเนื้อกุ้งอร่อยกว่า แล้วก็อยากให้เราอร่อยได้ด้วยกัน

 

============ 

2

ฉัน ไม่อยาก ให้เธอตื่นมารับฉันที่บ้านแต่เช้า

ฉันดีใจที่เธอให้เวลากับฉัน แต่ก็อยากให้เธอให้เวลากับตัวเองด้วย

เพราะเธอก็รู้ว่าเช้าวันหยุดมันน่านอนขนาดไหน

แดดตอนเช้าส่องประกายสะท้อนผิวรถมันแว๊บขนาดไหน

ตอนเธอลากหมาที่บ้านไปเล่นด้วยแล้วมันดีใจแค่ไหน

แล้วก็ ไม่ชอบ ให้เธอมาส่งฉันที่บ้านด้วย

เพราะฉันคิดว่าขับรถกลับบ้านคนเดียวมันเหงา

แต่ถ้าต่างคนต่างกลับ ก็คงถึงบ้านพร้อมกัน

แล้วฉันก็คงได้ฝันถึงเธอ พร้อม ๆ กันกับเธอฝันถึงฉัน

 

============ 

 

3

ฉัน เกลียด ที่เธอไม่อยู่ใกล้ ๆ ตอนที่ฉันไม่สบาย

เพราะฉันอยากมีเธออยู่ข้าง ๆ คอยโอ๋เวลาที่ฉันอ่อนแอ

(แต่ลึก ๆ แล้วฉันเกลียดตัวเองที่งอแง และเห็นแก่ตัวมากกว่า)

แล้วฉันก็ ยิ่งเกลียด ที่เธอไม่สบาย แต่บอกว่ายังไหว หรือบางทีก็ไม่แม้แต่จะบอกฉัน

จะยังไหวจริง ๆ หรือยังไงก็แล้วแต่

แต่ฉันก็อยากเป็นประโยชน์กับเธอบ้าง อยากทำอะไรเพื่อเธอบ้าง

ให้ฉันได้รู้สึกว่าเราอยู่ด้วยกันไม่ใช่เพื่อร่วมสุข แต่เป็นทั้งยามสุขและทุกข์

 

============ 

 

4

ฉัน เสียใจ เวลาที่เล่าเรื่องที่พบเจอในวันนี้มาให้เธอฟัง แต่เธอไม่สนใจ

เพราะฉันรู้ว่าในความเป็นจริง เราอยู่ด้วยกันตลอดเวลาไม่ได้

แต่ฉันก็ยังอยากให้เธอรู้จักเพื่อนของฉัน งานของฉัน รู้ความเป็นไปในชีวิตฉัน

ให้ฉันได้รู้สึกว่าเราไม่ได้อยู่ห่างกันจนเกินไป

แล้วฉันก็ รู้สึกแย่ ที่บางครั้งเธอเล่าปัญหาให้ฉันฟัง แต่ฉันกลับช่วยอะไรไม่ได้เลย

เพราะทุกครั้งที่ฉันมีปัญหา เธอทำให้สถานการณ์ดีขึ้นได้เสมอ

ทั้งช่วยหาทางออก คอยให้กำลังใจ หรือแม้แต่เลี้ยงข้าวปลอบใจเวลาที่ไร้ความหวัง

แล้วฉันก็อยากจะเป็นแบบนั้นให้เธอบ้าง

 

============ 

5

ฉัน เหนื่อย ที่ต้องรอเจอเธอทุกเย็น

แต่มันก็แค่เหนื่อยกาย

ฉันอยากเจอเธอมากกว่า

ฉัน ยิ่งเหนื่อย ที่คิดล่วงหน้าว่าจะได้เจอเธอ แต่กลับไม่ได้เจอ

ความหวังที่มีมาทั้งวัน ว่าจะได้เจอ ได้คุย ได้หัวเราะด้วยกันก็หมดไป

 

============ 

 

นับไปนับมา ฉันก็ไม่อยากจะนับอีกต่อไป

เพราะสุดท้าย ที่ฉันเกลียด ฉันเหนื่อย ฉันเบื่อ

ก็เป็นเพราะฉันรักเธออยู่ดี

 

 

P.S.0 จบแบบมึน ๆ อย่างงี้แหละ ตีสองแล้ว =_=

P.S.1 แรงบันดาลใจในการเขียน จาก เธอ & 10 Things I hate about you The Movie

P.S.2 เลยวันเกิดมาแล้ว ขอบคุณสำหรับ HBD ของหลาย ๆ คนนะคะ ปีนี้เป็นวันเกิดเงียบ ๆ ที่มีความสุข @ เชียงใหม่ ขอบคุณคนจัดทริป

P.S.3 ขอบคุณเฮียบัน สำหรับหนัง T_T ชอบมาก ๆ

P.S.4 HBD to ไอ่ตอง เอ้ แอนท์ และก้อย ไม่ได้โทรหาใครสักคน (-/\-) ขอโทษอย่างแรงว่ะ (แต่ยังรักทุกคนนะ จุ๊บๆ)

P.S.5 เอ้ ดิว จริง ๆ กูเอาน้ำพริกกะแคบหมูมาฝากนะ แต่มันหมดไปแล้วว่ะ -_-

P.S.6 จะะได้ไป ปาย แล้ว เย้ๆๆๆ ดีใจ แต๊งกิ้วนัตต้าว่ะที่ชวนกูไปขัดจังหวะเหงามึง ซึ้ง T_T

P.S.7 ปราง ฟ้า ปุ้ยเตี้ย ตัดสินใจด่วน ทริปปาย ต้นเดือนมกรา 2550 : พฤ 4 - จ 8 ตอนนี้รถยังว่างว่ะ ยังมะอยากไปกะไอ่นัต 2 คน เดี๋ยวซึ้งกันเองขึ้นมาจะเครียด หุหุ

P.S.8 หลังจากไม่ได้ up space มานาน ไม่มีคนมา comment เลย T_T ยังมีคนอ่านกันบ้างเปล่าค๊า ... ส่งเสียงหน่อยเน้อ

 

 

~ โหมโรง ~

 

ของอร่อย หนึ่งในใจ ไม่มีสอง

ใครขอลอง ยกนิ้วให้ ไม่ขื่นขม

มามะมา ตามมาชิม จะชื่นชม

แสนสุขสม อร่อยแน่  แค่หนึ่งคำ

 

 

~ ต้มจืดตำลึง สวนหลวง ~

 

โบราณว่า แกงจืดที่ดี ย่อมไม่จืด

ไข่เค็มที่ดี ย่อมไม่เค็ม (เหรอ ?)

งั้นก็ลองมากินต้มจืดที่นี่ดูเลย

เพราะน้ำซุปร้อนจัดในต้มจืดชามนี้

จะเข้มข้น ลงคอแบบที่ต้องซี๊ดปาก

รสหวานมาจากน้ำซุปต้มกระดูกหมูเคี่ยวมาหลายร้อยรอบ

รสเผ็ดมาจากน้ำซุปอันอุดมไปด้วยพริกไทย หอมกลมกล่อม

ทันทีที่กลืนน้ำซุป จะรู้สึกได้ทันทีถึงความร้อนชุ่มคอวูบวาบจากลำคอลงไปถึงลำไส้

 

และไม่ใช่แค่น้ำซุปอย่างเดียวที่มีดี

เพราะทุกส่วนที่ประกอบขึ้นมาหนึ่งชามนี้ เขาคัดมาแล้วจริง ๆ

ทั้งหมูชิ้น สุกกำลังดี

ยอดผักตำลึงเขียวๆ สดๆ ล้างสะอาด ไม่มีรสขมมาให้รำคาญใจ

ตับที่ลวกมาแบบสุกพอดีๆ ไม่มีขม ไม่มีเฝื่อน

เลือดหมูก้อนนิ่ม ที่เพียงแค่กดด้วยริมฝีปากก็แตกกระจายไปทั่วลิ้น

บรรดาเครื่องในต่าง ๆ ที่ปรุงมาอย่างดี ไม่มีแม้แต่กลิ่นคาว

(พูดแล้วหิวเว้ยเฮ้ย)

 

ทั้งนี้ทั้งนั้น

มิตรรักแฟนเพลงทั้งหลายที่เพิ่งไปร้านนี้เป็นครั้งแรก

อย่าเพิ่งหมดความอดทนกับการรอคิวเสียก่อน

เพราะเฮียหนวดจิ๋มเจ้าของร้านจะค่อย ๆ ใส่เครื่องอย่างพิถีพิถันบรรจง ทีละชิ้น ๆ

ทำให้ Turnover Rate ในร้านเฮียไม่เพียงพอกับลูกค้าที่ละห้อยสายตารออยู่เอาเสียเลย

 

นอกจากนั้น หากเคยมีบางท่านที่อึดอัดรำคาญใจกับร้านอาหารริมถนนบางร้าน

ที่โยน ๆ เครื่องปรุงลงชาม สะบัดจวัก 2-3 ที ก็เสร็จพิธีแบบง่าย ๆ (เกินไป)

ขอบอกว่าต้มจืดที่นี่ เป็น Made to Order อย่างแท้จริง

เพราะเฮียจะค่อย ๆ ทำอย่างพิถีพิถันทีละชาม ๆ

ต่อให้สั่งเหมือนกัน 20 ชาม เฮียก็จะทำทีละชามอยู่ดี (เอ๋า ก็กูจะทำ)

แล้วก็อย่าไปจ้องมองเวลาเฮียเขาทำสมาธิกับอาหารมากล่ะ เฮียก็เขินเป็น

วิธีแก้เขินของเฮียคือ มองค้อนกลับมา คล้ายๆสายตาอำมหิตว่า มองกูทำไม จะกินไม่กิน ฮะ!?!?

ทำเอาเกรงใจไม่กล้าไปกินไปหลายวัน

(แต่ตอนหลังก็แพ้ความอร่อย ไปกินอยู่ดี)

 

และสิ่งที่น่าชื่นชมที่สุดของร้านเฮียคือ

มาตรฐานที่ไม่เคยตกหล่นเลยสักครั้งเดียว

หลายๆคนคงเคยเคยมีร้านอาหารในดวงใจ .. โอ้ว ในที่สุด ก็พบเจอคู่แท้

แต่พอกินไป ๆ ก็เริ่มมีคำถามเกิดขึ้นในใจ

ทำไมมันอร่อยน้อยลงวะ ?

ทำไมพนักงานมันกวนตีนมากขึ้นวะ ?

etc...

แต่กับร้านเฮีย

อร่อย "มาก" คงเส้นคงวา ไม่เคยทำให้ผิดหวังเลย

ต่อให้ต้องถ่อจากบางซื่อไปถึงสวนหลวงอยู่หลายๆเย็น แต่ก็อร่อยเหมือนเดิมทุกครั้ง

ยากที่จะหาร้านใดมีมาตรฐานความอร่อยเทียมเท่าได้จริง ๆ

 

เมนูประจำ : ต้มจืดตำลึง หมู ตับ เลือด พิเศษ ไม่ใส่กระเทียม

 

ทางไป : อย่าเข้าใจฉันผิด .. คิดว่าเป็นสวนหลวง ร.9

จริงๆแล้ว มันคือตลาดสวนหลวง ตรงข้าง ๆ สามย่าน

ที่สิงสถิตยามค่ำ ที่พึ่งยามยากของเด็กจุฬาหน้าหล่อนั่นเอง

หากหาร้านไม่เจอ ให้หาแยกที่มี "เซ็งซิมอี้หมวยยกล้อ สะท้านโลกันตร์" หรือ "ก๋วยเตี๋ยวคั่วไก่ เจ็ดยุทธจักร"

ร้านนี้เป็นรถเข็นเล็ก ๆ ริมถนนที่อยู่เยื้องกันนั่นแล

จุดสังเกต - เฮียคนทำมีหนวดจิ๋ม, หน้าร้านมักจะมีคนยืนรอเป็นกลุ่ม ๆ

 

ข้อแนะนำ : ไปก่อนเย็น หรือหลังค่ำจะดีมาก ไม่ต้องยืนรอให้เมื่อยมาก

เอาสักหกโมงเย็น หรือหลังสองทุ่มจะกำลังดี

เวลารอ ถ้าคนเยอะ ได้ช้า ลองหาหนังสือไปอ่านสักเล่มก็เหมาะ จะได้ไม่โมโหหิว

ใกล้ ๆ ร้านเซ็งซิมอี้ เลยไป มีร้านการ์ตูน/นิตยสารอยู่ 2 ร้านให้เลือกสรร

 

P.S.1 โอ้ว ไอ่นัตต้า ในที่สุดกูก็อัพสำเร็จในรอบ 7 เดือน .. คลอดก่อนกำหนดนะเนี่ย

P.S.2 หิว .. ว่ะ -_-

P.S.3 อยากถ่ายรูปร้านเฮียเอามาลงเป็นรีวิว แต่ยังไม่กล้า -_-'   

P.S.4 ตอนแรกกะจะเขียนถึงสุดยอดในดวงใจในแต่ละสาขาอาหาร แต่วันนี้มีแรงเขียนตอนเดียว กรุณารอลำดับ 2, 3, 4, ... ต่อไป 

 

 

 

~ หนึ่งนาที ชั่วชีวิต ~

 

 

เมื่อแรกเจอกับเธอ .. ก็ละเมอ

ดั่งต้องมนต์

 

ก็เหมือนคนที่ถูกสะกดดวงใจ

เอาไว้ไม่ให้ไปไหน

 

เพ้อแต่เธอ

..

นี่เธอช่วยหันมามองฉันทีนะคนดี

 

ตอนนี้ใจก็ลอยหลุดไปแล้ว .. ดั่งต้องมนต์

ก็เพราะคนอย่างเธอที่ฉันฝันหา

ที่ฉันรอมานานแล้ว

 

ยิ้มให้เธอ

..

แล้วทำไมเธอจึงไม่ยิ้ม ยิ้มคืนมา

 

อยู่ในชั่วโมงต้องมนต์

ชั่วโมงที่ใจไหวหวั่น

ราวกับดอกไม้ได้ผลิบาน

เป็นรักที่มีอยู่ข้างใน

 

มองเธออยู่นาน .. รู้บ้างไหม

แค่อยากให้เธอเข้าใจ

ชั่วโมงนี้ จะต้องหวั่นไหวสักเท่าไร

.. ฉันก็ยอม

 

 

 

แค่ความคิดเล็ก ๆ ระหว่างวัน

ที่ได้คิดถึงนาทีนั้น

ก็เหมือนหัวใจจะได้ฮัมเพลง

และทำให้นาทีเล็ก ๆ นี้มีความหมาย

 

 

แค่ความหลังหวลกลับมาเล็กๆ

คงไม่ทำให้นาทีนี้หอมหวานไปกว่านาทีนั้น

แต่ว่า ..

การที่ได้หวนกลับไปคิด

ว่าฉัน .. ก็ได้สร้างช่วงเวลาที่มีความหมายกับเธอด้วยเช่นกัน

 

 

แค่หนึ่งนาทีอันสั้น

แต่ฉันขอจมตัวเองอยู่ในความสุขนั้น

เพื่อเก็บเกี่ยวเอาความหอมหวานซ้ำแล้วซ้ำเล่า .. ชั่วนิรันดร์

 

 

 

P.S.1 บล็อกวันนี้มันดูเพ้อๆแฮะ

 

P.S.2 ในที่สุดก็จองแล้ว ! น้อง Jazz ขาวอวบ หวังว่าจะอยู่ด้วยกันได้ดีนะ ตื่นเต้นจัง ^^" 
          ว่าแต่จะตั้งชื่อน้อง Jazz ว่าอะไรดี ???